susuştu yüzün

bu ufukta bitiyor yüzün

ve başka bir gökyüzü başlıyor

komşu ellerle sarmalanıyorsun

yanıyorsun...

ne kadar övülsen az

avazım çıktığı kadar susuyorum

ismindeki sesli harfleri

mayınlı bir gülümsemeyle

senin karasularında olmak,

üstünde ilkbahar bir entari

sanki

yeniden eski bir öyküye başlamak...

yüzündeki o billur akşam kahvaltısı

sürgülerken özümü

ne kadarını sustuk

konuştuklarımızın?...

Yılmaz Erdoğan